Zanim ruszą pracę i nasadzimy naszą lawendę w Lawendowym Ogrodzie Katowic warto dowiedzieć się, że lawenda lawendzie nie równa. Jest ich kilka odmian i każda ma inne cechy gatunkowe. Zebraliśmy zatem informacje o odmianach lawendy  z wielu źródeł. W galerii udostępniamy zdjęcia odmian gatunkowych. Warto poczytać o ich właściwościach przed nasadzeniem w ogrodach czy donicach tarasowych. Przyjemnej lektury.

Kilka słów o Lawendzie:

Zastosowanie: ze względu na piękny zapach najlepiej posadzić ją w miejscu gdzie najczęściej przebywamy w ogrodzie, obok altany, tarasu. Doskonale sprawdzi się sadzona w donicy np. na balkonie. Świetnie komponują się z różami. Jej wysuszone kwiaty wykorzystuje się do kompozycji kwiatowych lub pachnących ozdób, zasuszone kwiatostany można zastosować w domu dla ozdoby lub odstraszania moli. Doskonale komponuję się z trawami oraz niskimi bylinami.


Pielęgnacja i wymagania: Jest to bylina osiągająca wysokość do 60 cm. Potrzebuje gleby suchej i przepuszczalnej, ale dobrze czuję się na glebach wapiennych, lekko wilgotnych. Lawendy nie należy podlewać za często. Wyma stanowiska nasłonecznionego i ciepłego. Odczyn gleby ph 6.0 – 7.0.


Kwitnienie: Najpiękniej wygląda w okresie lata i jesieni. Wymaga stanowiska mocno nasłonecznionego, w cieniu słabiej rośnie, zaleca się osłonięcia od wiatrów zimą. Wskazane jest okrycie na zimę w chłodniejszych regionach kraju. Niebiesko- filetowe kwiatostany utrzymują się w okresie od lipca aż do końca października. Lawenda ma charakterystyczne podłużne, drobne liście, tworzące kępy. Pokrój zwarty, wzniesiony.


Cięcie: w celu zachowania zwartej formy i obfitego kwiatostanu zaleca się silne przycięcie całego krzewu każdej wiosny.

Główne zalety lawendy:

– Obfite kwitnienie
– Cudowny zapach
– Przyciąga motyle
– Cięte kwiaty odstraszają mole
– Zasuszone kwiaty mają wielorakie zastosowanie.

Klasyka pośród odmian lawendy to lawenda wąskolistna 😉

  • Lawenda wąskolistna (Lavandula angustifolia). Odmiana Ellegance Purple. odmiana o zwartym pokroju i intensywnie fioletowych kwiatach, zebranych w dość długie kwiatostany, kwitnąca długo (VI-X) i obficie, już w pierwszym roku uprawy. Kwiaty mają przyjemny zapach i zwabiają liczne owady zapylające w tym również motyle. Odmiana dość tolerancyjna na kwaśniejszy odczyn podłoża i stosunkowo dobrze znosząca niskie temperatury.
  • Lawenda pośrednia (Lavandula x intermedia) Odmiana Grappenhall – dmiana wysoka, dorastająca do ok. 80-100 cm., a w dobrych warunkach nawet do 150 cm. Jej długie pędy kwiatostanowe zakończone są kwiatostanem w mocno fioletowym kolorze, rozwijającym się od VI do IX. Odmiana miododajna, nadająca się na kwiat cięty. W naszym klimacie niedostatecznie mrozoodporna, dlatego wymaga solidnego, zimowego okrycia.
  • Lawenda francuska (Lavandula stoechas) Odmiana Castilliano Violet roślina o ciekawej budowie kwiatostanu. Fioletowo-różowe kwiaty zebrane są na szczycie pędu w krótki, pękaty kwiatostan, zwieńczony kilkoma dużymi podsadkami (wyglądającymi jak płatki) w jaśniejszym, liliowym kolorze. Odmiana dorasta do ok. 40-50 cm. i kwitnie od VI do IX. W naszym klimacie nie przetrzymuje zimy w gruncie.
  • Lawenda wełnista (Lavandula lanata). o gatunek rośliny kwitnącej z rodziny Lamiaceae, pochodzącej z południowej Hiszpanii. Zimozielony karłowaty krzew dorastający do 1 m wysokości i szerokości, znany z wyraźnych srebrnych, wełnistych włosków na liściach, stąd łaciński epitet lanata. 
  • Lawenda wielodzielna (Lavandula multifida). lawenda paprociowa lub lawenda egipska, to niewielka roślina, czasem krzew, pochodząca z południowych regionów Morza Śródziemnego, w tym z Iberii, Sycylii i Wysp Kanaryjskich. Łodygi są szare i wełniste. Liście są podwójnie pierzaste.
  • Lawenda spika (Lavandula latifolia). znana jako lawenda liściasta, lawenda kolczasta lub lawenda portugalska, jest rośliną kwitnącą w rodzinie Lamiaceae, pochodzącą z zachodniego regionu Morza Śródziemnego, od środkowej Portugalii po północne Włochy przez Hiszpanię i południową Francję.
  • Lawenda odmiana Mini Blue  to jedna z najniższych odmian lawendy, dorastająca do zaledwie 20 cm. wysokości. Posiada rozłożysty, niemal płożący pokrój i idealnie nadaje sie do uprawy w pojemnikach. Jej niebieskofioletowe kwiaty, zebrane w lekko puszyste kwiatostany, rozwijają się w VI i zdobią roślinę do IX. Odmiana dość dobrze znosi niskie temperatury, ale w chłodniejszych rejonach kraju wymaga zimowego okrycia.

Chociaż w naszym kraju największe znaczenie uprawowe ma lawenda wąskolistna, a sezonowo również pośrednia i francuska, niekiedy można spotkać także lawendę hiszpańską (Lavandula dentata – krzewinka dorastająca do ok. 60-90 cm., posiadająca wąskie, ząbkowane na brzegach, zielone liście, mało wytrzymała na mróz, na szczytach kwiatostanów posiada delikatne podsadki), podobną do niej lawendę szypułkową (Lavandula pedunculata – nieco niższa od hiszpańskiej, dorastająca do ok. 60 cm. liście szarozielone), ciekawą lawendę wełniastą (Lavandula lanata – dorastającą do ok. 80 cm., o liściach pokrytych wełnistym kutnerem, nieco lepiej znosi niskie temperatury od dwóch poprzednich gatunków) czy niezwykłą lawendę o pierzastych, szarozielonych liściach, przypominających kształtem liście paproci – Lavandula pinnata (dorasta do ok. 60-90 cm. i jest zupełnie nieodporna na niskie temperatury).

Lawenda pochodzi z zachodniej części regionu śródziemnomorskiego, od środkowej Portugalii do północnych Włoszech (Liguria) przez Hiszpanię i południową Francję. Lawenda szerokolistna to zimozielona krzewinka dorastająca do około 50 cm wysokości. Roślina tworzy zwarte, regularne kępy, posiada charakterystyczne, grubsze, szarozielone liście niż lawenda wąskolistna (Lavandula angustifolia) i drobne purpurowe kwiaty osadzone na długich łodygach. Lawenda szerokolistna jest jedną z najczęściej uprawianych odmian lawendy ze względu na dużą zawartość olejków eterycznych wykorzystywanych do produkcji tzw. olejku spikowego, używanego do produkcji zapachowych świec, olejków zapachowych, odświeżaczy powietrza, środków piorących, środków przeciwko molom odzieżowym, a także niższej jakości perfum, kosmetyków i mydeł. Jest mniej cenioną odmianą lawendy ze względu na bardzo małą zawartość octanu linalolu i innych estrów, decydujących o wysokiej jakości olejku lawendowego wytwarzanego z lawendy wąskolistnej (Lavandula angustifolia). Z kolei olejek spikowy posiada znaczną zawartość kamfory, która niemal nie występuje w olejku lawendowym. Lawenda szerokolistna jest też powszechnie wykorzystywana, jako roślina ozdobna. Ze względu na swój intensywny zapach jest idealną rośliną do sadzenia w miejscach, gdzie przebywają często ludzie takich jak rabaty, obwódki, żywopłoty, ogródki skalne, tarasy i balkony. Doskonale nadaje się również do uprawy w pojemnikach, donicach jako roślina pokojowa. Jest cenioną rośliną miododajną przyciągającą pszczoły, trzmiele i motyle. Lawenda wchodzi w skład mieszanki ziół prowansalskich. Dlatego w kuchni można ją stosować jako zamiennik lub w towarzystwie ziół takich jak rozmaryn, tymianek, cząber, oregano, majeranek czy estragon. Doskonale posuje również do mięty. Takie połączenia możemy wykorzystać do przygotowania deserów, ciast, lodów. W połączeniu z oliwą z oliwek lawenda idealnie pasuje do kurczaka, ziemniaków czy ryb oraz jako dodatek do sosów i sałatek. Lawenda nadaje potrawą lekko kwiatowo-cytrusową nutę. Należy jednak nie przesadzać z jej dodawaniem bo ma bardzo intensywny aromat i może zdominować smak dania, czy deseru. Lawenda potrzebuje miejsca słonecznego i suchego oraz dobrze zdrenowanej, przepuszczalnej gleby, najlepiej z dużą zawartością wapnia. Kwitnie od czerwca do października. Kwiaty lawendy kryją w sobie wszystkie najbardziej pożądane składniki. Zawierają dużą ilość garbników, a ponadto triterpeny, kumaryny, fitosterole, antocyjany, kwasy organiczne, sole mineralne oraz olejek eteryczny o wyjątkowo złożonej budowie. W jego skład wchodzą substancje dość rzadkie w świecie roślin, ale o szerokim spektrum działania – linalol, geraniol, furfurol, pinen, cyneol, borneol, a ponadto garbniki, cukry i związki mineralne. Dlatego kwiaty lawendy maja wielorakie zastosowanie lecznicze. Związki aromatyczne, zawarte w olejku lawendowym, wpływają tonująco na układ nerwowy. Zapach tego olejku uspokaja, łagodzi skutki stresu emocjonalnego i napięcia nerwowego, ułatwia zasypianie i pobudza aktywność umysłową. Substancje zawarte w kwiatach i liściach lawendy są pomocne przy różnych kłopotach z układem trawiennym. Pobudzają wydzielanie soków żołądkowych i żółci, poprawiają apetyt, przyśpieszają trawienie, łagodzą kolki i wzdęcia oraz przyśpieszają ruchy perystaltyczne jelit. Napar z kwiatów lawendy działa rozluźniająco na mięśnie i skutecznie łagodzi np. bóle miesiączkowe i bóle brzucha spowodowane nagromadzeniem się gazów. Natomiast zapach lawendy jest skutecznym środkiem zwalczającym fizyczne objawy wywołane stresem, np. napięciowe bóle głowy czy migrenę. Z kolei masaże z użyciem olejku lawendowego doskonale łagodzą napięciowe bóle mięśni, a także reumatyczne bóle stawów i mięśni. Podobny skutek dają także okłady bądź kąpiele z użyciem olejku lub naparu. Właściwości antyseptyczne i bakteriobójcze olejku lawendowego sprawiają, że jest on bardzo pomocny w zwalczaniu różnych infekcji. W przypadku zapalenia gardła, zatok, oskrzeli czy migdałków doskonale sprawdzają się inhalacje z użyciem olejku lawendowego. Warto również używać go do płukania gardła. Natomiast picie naparu z kwiatów i ziela lawendy jest bardzo pomocne w walce z infekcją pęcherza, ponieważ działa on moczopędnie. Olejek lawendowy ma również silne właściwości przeciwgrzybiczne, dlatego stosowany jest w leczeniu trądziku. Ułatwia też gojenie się ran i przyśpiesza regenerację naskórka, dlatego często znajduje się w składzie toników, a także kremów przeznaczonych dla skóry wrażliwej i delikatnej.

#lawendowyogrodkatowic

fot. znalezione w internecie